کافه شبانه ؛ تنهایی، تاریکی، جنون

کافه‌ی آقا و خانم ژینو در شهر آرل، یکی از محبوب‌ترین پاتوق‌های ونسان ون‌گوگ و پل گوگن بود؛ جایی که این دو هنرمند بسیاری از شب‌های خود را در آن سپری می‌کردند. ون‌گوگ رابطه‌ای صمیمانه با صاحبان کافه داشت و همین دوستی باعث شد بعدها خانم ژینو را در مجموعه مشهور شش‌تایی«زن اهل آرل» به تصویر بکشد. اما شاید ماندگارترین یادگار او از این کافه، نقاشی «کافه شبانه» باشد؛ اثری که امروز از مهم‌ترین شاهکارهای ون‌گوگ و یکی از تأثیرگذارترین نقاشی‌های تاریخ هنر به شمار می‌رود.

کافه شبانه از معدود آثاری است که ون‌گوگ در نامه‌های خود به برادرش، تئو، با جزئیات درباره آن سخن گفته است. او در این نامه‌ها توضیح می‌دهد که انتخاب رنگ‌ها کاملاً آگاهانه بوده و هدفش تنها بازنمایی فضای یک کافه نبوده است. ون‌گوگ می‌نویسد: «تلاش کرده‌ام امیال پیچیده و گاه وحشتناک بشری را با رنگ قرمز و سبز نشان دهم. می‌خواهم نشان دهم که باری کوچک در گوشه‌ی شهر که محل تفریح است، چگونه می‌تواند تاریکی را در جان آدمی زنده کند؛ جایی که خود را غرق در مِی می‌کنی، مجنون می‌شوی و شاید حتی جنایت کنی. این قرمزهای تیره و سبزهای لویی شانزدهمی تمام این تناقض‌ها هستند».

نکته جالب آنکه ون‌گوگ این اثر را نه برای فروش، بلکه در ازای بدهی‌های خود به صاحبان کافه خلق کرد. مردی که در میانه تصویر و کنار میز بیلیارد ایستاده، ژان میشل ژینو، صاحب کافه است؛ شخصیتی واقعی که حضورش، نقاشی را به سندی ارزشمند از زندگی روزمره ون‌گوگ در آرل تبدیل کرده است.

از اینجا تهیه کنید:

کافه شبانه، 10در 15

کافه شبانه، 8 در 11